De Uitspraak


Op 30 juni 2015 doet het Hof haar uitspraak. Wij beperken ons tot het dictum.

WILLEM

Hof; “Scholten wìst dat het problemen kon veroorzaken…”

Willem Scholten heeft 12 maanden voorwaardelijke celstraf opgelegd gekregen, met een proeftijd van twee jaar, en een geldboete van €75.000.

Volgens het Hof heeft hij de 1,2 miljoen smeergeld (van de Shilbaya-rekening)  ontvangen, en zich schuldig gemaakt aan vervalsing van certificates en jaarrekeningen. Daarentegen werd de garantieverstrekking van 100 miljoen (de moederovereenkomst) evenals die van de 20 miljoen (afgeleide overeenkomst) door het Hof niet aangemerkt als vals (niet wettig bewezen). Ook achtte het Hof de grondslag van deze tegemoetkomingen (het nadeel aan de onderzeebootbouwer) niet onaannemelijk.

Over de nummerrekening in Zwitserland wilde het Hof niet wijken; “Ergo; Scholten wìst dat de 1,2 miljoen problemen kon veroorzaken (…) en niet is gebleken van zelfonderzoek door Scholten naar benadeling van RDM, en waarom de overheid daarvan af zag. Scholten heeft een blanco cheque gegeven met de garanties van 100 miljoen euro (…) en gedaan met een gemak dat je elders niet zou doen. (…) Omkoping is vaak een langdurig proces…”

De geldboete is volgens het Hof afgestemd naar huidige draagkracht. Overigens zal Scholten eerder geld terug krijgen dan dat hij zal moeten schokken, want al die jaren werd er al beslag gelegd op zijn aanvullend pensioen.

Hem wordt verweten zich almachtig te hebben gedragen en zijn absolute bevoegdheden misbruikt te hebben; (…) “Hij was ‘de koning van de haven.’

Toch lijkt het Hof hier allerminst overtuigd van zijn kwader trouw. De boete zou wisselgeld zijn vergeleken bij de aangerekende verrijking. Opmerkelijk is dat Willem de ‘misbruikte’ bevoegdheden van vòòr de privatisering in 2004 (waarna hij wel degelijk onbeperkt bevoegd was) kennelijk wèl bezat.


 

MARCEL

Hof; “Er heeft tenmìnste een bewerking plaatsgevonden…”

Na meer dan €280.000 aan persoonlijke proceskosten, een sociaal en professioneel bankroet, en na niet gezwicht te zijn voor processuele manoeuvres van FIOD en Justitie is Marcel als financieel medewerker van een werkmaatschappij die uiteindelijk is vrijgesproken voor  faillissementsfraude en bedrieglijke bankbreuk, tòch veroordeeld; één maand voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. De reden is het valselijk opstellen van een overeenkomst. De overeenkomst heeft hij overigens niet werkelijk opgesteld, maar uit een bestreden e-mail en een kanttekening met zijn handschrift op een administratief document heeft de rechtspraak hem voor de bedenker van een gewraakte  vennootschappelijke verrekening gehouden. Opmerkelijk genoeg heeft deze transactie geen formele bedrieglijke bankbreuk of benadeling van schuldeisers opgeleverd.

De antedatering van de overeenkomst die werd besproken in het Mirabelle te Breda (waar Marcel overigens niet bij aanwezig was) wordt Marcel en Joep door het Hof aangerekend; Het ging om een overeenkomst die betrekking had op overboekingen die reeds hadden plaats gevonden, anders was bespreking van dit onderwerp niet nodig geweest.”

De verdenking van de correctie van 16 augustus naar 9 juni aan v. Groeninghe acht het Hof bewezen; “Er heeft tenmìnste een bewerking plaatsgevonden. Daarom vals.”

De verhouding tot de proceskosten en de procesduur (in casu zo’n zeven jaar) zijn echter ver te zoeken.


 

JOEP

Hof; “Ondernemen is risico nemen!”

Van den Nieuwenhuyzen is schuldig bevonden aan omkoping en valsheid in overeenkomst (antedatering van de overeenkomst WFH/SP-Assets door Marcel en bespreking daarvan een dag eerder in het Mirabelle door Joep).

Geen faillissementsfraude en geen verrijking

“Het vertrouwen is geschonden,” sprak het Hof tweemaal uit. De altijd ambitieuze zakenman moest een straf incasseren van 365 dagen waarvan 285 voorwaardelijk, wat per saldo 80 dagen maakt, die hij reeds in voorarrest heeft uitgezeten. De geldboete bedraagt €150.000 tegen 365 dagen hechtenis.

“De verdachte is diep gevallen, (…) en wist dat hij dit kon verliezen. (…) Zijn maatschappelijke val is een straf op zich (…) en het doel van een straf is anderen ervan te weerhouden.”  Over de gestelde faillissementsfraude inzake SSR en Lamoenchi was het hof duidelijk overtuigd door het optreden van de topondernemer, en citeerde haar opening met; “Ondernemen is risico nemen!” (…) Meer dan 11 jaar geleden nam v.d. Nieuwenhuyzen risico’s, maar stuurde daarmee nog niet aan op een aanmerkelijke kans op faillissement. Concernfinanciering ontnemen zou miskenning van de realiteit zijn. (…) Niet is gebleken dat SSR en Lamoenchi niet aan hun verplichtingen voldeden (…) en niet is aannemelijk dat de gewraakte transacties een aanmerkelijke kans op faillissement brachten.

Het Hof ging in haar dictum nog even verder met het opnoemen van misvattingen; (…) daar bleek het aannemelijk Digiplex (of Data-hotel of Colocation Centre) een grotere waarde toe te kennen.”

Faillissementsfraude en verrijking; Integrale vrijspraak.

Geen omkatten van de overeenkomst

Voor wat betreft de valsheid in geschrift in de overeenkomst Wilton Feijenoord/SP-Assets (de antedatering) oordeelde het Hof dat het verweer waarin na 9 juni 2004 diverse scenario’s zouden zijn opgesteld, voor haar niet onaannemelijk was.

Vrijspraak voor het ‘omkatten’ van de overeenkomst WFH/SPA.

Op een zonnig terras, tussen zijn zeer trouwe schare familie en relaties loop ik voor de laatste maal op hem toe. Van den Nieuwenhuyzen is niet van zins om, na elf jaar, nog cassatie aan te tekenen. “…Tenzij er natuurlijk een middel open staat, maar daar moeten we eerst het hele arrest voor napluizen. In de mondelinge motivatie kon ik in elk geval geen middel bespeuren.” Met een lachend gezicht neemt hij mij nog eens op; “Ze hebben mij niet voor verrijking en faillissementsfraude naar het schavot kunnen brengen, en dáár was het mij om te doen. Ik ben geen oplichter. Ik zoek nu eenmaal oplossingen voor bedrijven die ertoe doen.”

Verharding van elke vezel lijkt over zijn vriendelijk gelaat te zakken:

“Ik ben geen schooier…”

Advertenties