De zaak ‘Golf’ deel II


Geplaatst 21 apr. 2013 14:58 door Sebastiaan van Wijk

Boekwaardes en oud ijzer

21 april 2013

Going concern– en liquidatiewaardes zijn twee verschillende begrippen. Zo is het met vermogen en alleen activa ook. De pers, maar ook Justitie schrijft over van den Nieuwenhuyzen dat hij tientallen miljoenen van de ene firma naar de andere heeft overgedragen aan de vooravond van faillissement, en dat er voor de crediteuren slechts een lege en kale huls overbleef.  Dat suggereert dat die tientallen miljoenen bij Joep zijn gebleven. Zoals het vorige artikel al liet zien, dient men zich eerst te bekwamen in complexe bedrijfsadministratieve of ondernemings- en faillissementsrechtelijke zaken. Joep legt uit hoe het werkt aan de top, en doet alles uit zijn hoofd. Elke datum en elk cijfer achter de komma noemt hij klakkeloos op.

Commerz-Bank had RDM-Vehicles van van den Nieuwenhuyzen financieringen verstrekt op basis van de bekende ‘havengaranties’. Willem Scholten had er als havendirecteur belang bij dat deze geïnvesteerd zouden worden in ‘havenactiviteiten’. Dat was de afspraak. SS Rotterdam bijvoorbeeld was zo een activiteit. Vijf jaar had Joep om de boel rendabel te krijgen (“twee jaar trekken – drie jaar betalen”). Dat zat niet altijd mee.

Het schip dat gehaald werd uit Curaçao, bleek vol asbest, en moest naar Spanje omgevaren om daar iets aan te doen. Kosten; zo’n drie miljoen euro. Er waren ook andere activiteiten. Zoals een groot commercieel gebouwencomplex in Frankfurt dat deels als data-centrum toegerust was. De Duitse Beurs huurde daar data-ruimte. Het Rotterdams Havenbedrijf heeft veel data te verwerken. Ook de gemeente Rotterdam. Misschien in de toekomst.

De  financieringen (in totaal meer dan honderd miljoen) waren gedekt door het Havenbedrijf. Echter stond daar geen waarde tegenover, toen onder andere Commerz-Bank bij het Havenbedrijf wilde ‘trekken’, zo legt hij uit.

Regres

“(…) HbR (Havenbedrijf Rotterdam) had natuurlijk wel regres op de ondernemingen voor die garanties. En Scholten wilde de garanties honoreren, maar had daar geen waarde tegenover staan. Er is toen gekozen voor aandelenoverdracht in plaats van overdracht van fysieke panden en activa, in verband met de overdrachts-belasting. Waarom de huurpenningen van het data-centrum door een andere firma werden geïnd? Man, dat moet je niet door de eigenaar-bv laten incasseren, dat kost daar in Duitsland een duit belasting daar zul je van schrikken! Nee, wij hebben het zo gedaan omdat er zo’n honderd miljoen waarde tegenover moest staan. Het project in Frankfurt had anderen al tweeëntachtig miljoen gekost, maar dat zegt niets over de waarde. Die kreeg pas vorm wanneer er nog een miljoen of vier geïnvesteerd werd voor aanpassingen. Daarmee steeg de totale huurwaarde van één komma twee miljoen naar zeg zes miljoen per jaar. Dat betekent dat tegenover het tekort aan waarde van die drie assets (Frankfurt, Lamoenchi en SSR) een spread van wel dertig miljoen stond over vijf tot zeg zeven jaar! Het Havenbedrijf moest dan wel afstand doen van haar regresrecht, uiteraard.”

Ondertussen verzoekt hij de Rechtbank een diagram te tonen dat hij zelf omhoog houdt. Misschien is het visueel beter te begrijpen. Mensen zijn gek op taartdiagrammetjes. Op de twee schermen is een staafdiagram te zien met de actuele waardes en de te verwachten value-stretches en opbrengsten. Er wordt door het OM gesuggereerd dat daar geen berekeningen tegenover staan, maar slechts een dun rapportje van Price Waterhouse Coopers. Daarin staat volgens het OM dat de waarde van SSR beperkt is, en die van Lamoenchi Beheer negatief.

Joep staat op, en reikt naar de volgende van slechts twee bewijsstukken die hij vier uur geleden had klaargelegd. Het is een boekwerk van wel vijf centimeter dik. “Berekeningen? Alstublieft! Hier hebt u het.

De Rechtbank vraagt of de schuldeisers wel op de hoogte waren van de overdracht van deze assets naar het Havenbedrijf. “Natuurlijk” antwoordt Joep; “Barclay’s Bank was reuze geïnteresseerd in de tweede Maasvlakte, die kreeg precies wat ‘ie wilde. Enkel Commerz Bank is een echte dedicated project financier die alleen het Fennek-project financierde. Maar Commerz wilde graag zaken doen met het Havenbedrijf.”

Liquidatiewaarde vs Going concern

Op 30 augustus 2004 werd Willem Scholten buiten de deur gezet, en ondanks toezeggingen van HbR èn de Minister van Verkeer en Waterstaat besloot het Havenbedrijf toch maar niet te investeren en te continueren in de drie ‘assets’. Kort daarna werd faillissement aangevraagd van de vennootschappen; “Kapitaalvernietiging!” schampert Joep.

De Rechtbank begint over oud ijzer, en vraagt hoe het komt dat de SS Rotterdam het ene jaar voor 32 miljoen in de boeken staat, terwijl een paar jaar later de curator het schip verkoopt voor slechts één komma zeven miljoen euro. Joep zucht, en heft zijn handen ten hemel; “De koper betaalde één komma zeven, en verrekende zeven miljoen schuld! Dat maakt ten eerste acht komma zeven, en dat is de executiewaarde van het ding. De boekwaarde waar u van spreekt is de waarde Going Concern. Dat omvat alle vergunningen, maar ook de ligplaats die erbij hoorde; midden in Rotterdam! Moet u zich eens voorstellen! Daarbij alle operationele onderhoud aan het schip en de kade op kosten van de Gemeente Rotterdam, een huurcontract met Van der Valk, die alle operationele kosten van het hotel voor zijn rekening neemt, het contract met Holland Casino…” Maar hij houdt het hierbij.

Dit moet toch duidelijk zijn.

Per saldo onverminderd

De overboekingen van SS Rotterdam naar Lamoenchi Beheer ter waarde van zo’n 37 miljoen euro, en de 25 miljoen naar andere vennootschappen worden niet door van den Nieuwenhuyzen betwist. Dat de daar uit ontstane vorderingen weer middels zeven akten van cessie zijn overgedragen naar Elite Holding kon hij steekhoudend toelichten en verklaren. De bestreden 12 akten van cessie waarmee hij voor 43 miljoen euro aan Lamoenchi Beheer onttrokken zou hebben ten gunste van Elite Holding voor het symbolische bedrag van €1 worden eveneens niet betwist. Wel licht hij toe dat bij alle genoemde cessies er voor bijna exact hetzelfde bedrag ook de schulden zijn overgedragen. Per saldo is de waarde van de ondernemingen niet verminderd, en zijn er volgens van den Nieuwenhuyzen dus geen schuldeisers benadeeld. Hij verzucht gelaten:

“Voorzitter, er is in deze transacties geen andere schuldeiser dan de bank, die gegarandeerd is door het Rotterdams Havenbedrijf, die regres heeft op de hele groep die dan enig schuldeiser is, waaraan ik drie assets overdraag…”

“…Dan kàn er helemaal geen benadeling van schuldeisers zijn!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s